Matematyczne zaduszki

Data ostatniej modyfikacji:
2017-02-19
Autor: 
Małgorzata Mikołajczyk
pracownik IM UWr

Dzień 1 listopada to nie jest smutne święto. To dzień wielkiej zadumy i pamięci. To święto potrzebne ludziom żyjącym. Bo pamięć o zmarłych pozwala współistnieć z tymi, których - pozornie - już nie ma. Jeżeli są w nas, to znaczy, że istnieją. Dzięki pamięci żywi i umarli tworzą ludzkość.

Z okazji Dnia Zadusznego zapraszamy do choćby wirtualnych odwiedzin na grobach wrocławskich matematyków. A może odwiedzając na jednym z wrocławskich cmentarzy mogiły swoich bliskich, zapalicie znicz także u któregoś z nich? Będzie to wyraz troski i pamięci.

Zachęcamy także do przyłączenia się do corocznej akcji "Akademicki znicz pamięci", o której piszemy na Portalu tutaj. Prosimy o zamieszczanie w komentarzach wspomnień o nieżyjących wrocławskich matematykach - uczonych i nauczycielach matematyki. Możecie przesłać zdjęcia ich mogił, które opublikujemy wraz z tymi wspomnieniami. Prosimy też o korektę i uzupełnienie brakujących informacji mejlowo na adres mikolaj@math.uni.wroc.pl.

O grobach słynnych matematyków polskich i zagranicznych niezwiązanych z Wrocławiem piszemy w artykule Matematyczne mogiły. Poniżej nazwiska matematyków wrocławskich podano z uwzględnieniem cmentarzy, na których są pochowani. W obrębie danego cmentarza uporządkowano je chronologicznie wg daty śmierci. Na większych wrocławskich cmentarzach podano też lokalizacje grobów.

Za przesłane do tej pory fotografie dziękujemy Jarosławowi Grząślewiczowi (IMiI PWr), Janowi Kraszewskiemu (IM UWr). Za cenne informacje i wspomnienia dziękujemy Bogdanowi Mincerowi (IM UWr), Michałowi Morayne (IMiI PWr) i Andrzejowi Michalskiemu (KM UP), a także rodzinom i przyjaciołom wspominanych tu matematyków.

 

Miejsca pamięci zbiorowej

We Wrocławiu mamy kilka miejsc zbiorowej pamięci polskich uczonych. Najbardziej znane znajduje się na skwerze prof. Kazimierza Idaszewskiego (pomiędzy budynkami D1 i D2 Politechniki Wrocławskiej przy pl. Grunwaldzkim). To pomnik upamiętniający martyrologię lwowskich profesorów związanych z Uniwersytetem Jana Kazimierza, zamordowanych przez hitlerowców 4 lipca 1941 roku na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie wraz z członkami ich rodzin. W inskrypcji na pomniku wymienione są nazwiska bestialsko zamordowanych uczonych. Są Wśród nich znakomici matematycy: Stanisław Ruziewicz, Kazimierz Bartel, Antoni Łomnicki oraz Włodzimierz Stożek i dwóch jego synów. Więcej na temat dziejów tego pomnika można przeczytać na Portalu tutaj.

Z kolei krakowskich profesorów więzionych we Wrocławiu w listopadzie 1939 roku w drodze do obozów Sachsenhausen i Dachau upamiętniają dwie tablice na murach więzień przy ulicach Sądowej i Kleczkowskiej (od strony ul. Reymonta). Sonderaktion Krakau była pierwszą w historii świadomą próbą zniszczenia elity intelektualnej narodu. Obie tablice ufundowały wrocławskie środowiska akademickie w 60. i 70. rocznicę Sonderaktion Krakau (w 1999 i 2009 roku). Więcej na ten temat można przeczytać tutaj.

1 listopada 2008 roku w miejscu dawnego krematorium na Grabiszynie odsłonięto Pomnik Wspólnej Pamięci. Jest to symboliczne miejsce pochówku dawnych mieszkańców miasta ze zlikwidowanych niemieckich cmentarzy i sposób godnego uczczenia pamięci tych miejsc. Część nekropolii uległa zniszczeniu w czasie obrony Festung Breslau w styczniu 1945 roku. Żołnierze niemieccy często używali kamieni nagrobnych do budowy barykad. Natomiast w latach powojennych (1945-1970) w ramach akcji usuwania śladów niemieckości masowo likwidowano dawne cmentarze komunalne, parafialne i wyznaniowe, których przed wojną było we Wrocławiu 77 (z czego 72 zlikwidowano). Były one niszczone celowo i bezmyślnie, bez szacunku dla dokonań poprzednich pokoleń wrocławian - Niemców, Czechów, Żydów, ale także Polaków. Pozyskany z nagrobków kamień wykorzystywano do prac budowlanych, m.in. do grodzenia wybiegów we wrocławskim ZOO. Dziś u wejścia do alei prowadzącej do Pomnika Wspólnej Pamięci znajduje się znamienna inskrypcja: Cmentarze można zburzyć, pamięci zniszczyć nie sposób. Na przedwojennych wrocławskich cmentarzach spoczywało wielu wybitnych naukowców. Tylko nieliczne ich groby zachowały się do dziś. Więcej na ten temat można przeczytać w artykule Uniwersyteckie zaduszki - dawne wrocławskie cmentarze. 

 

 

 

Stary Cmentarz Żydowski przy ul. Ślężnej

Jacob Rosanes (ur. 1842 w Brodach na Ukrainie, zm. 1922) - ukończył szkołę średnią w Brodach w 1858, studiował we Wrocławiu początkowo chemię 186-1862, a potem matematykę i fuzykę. W 1865 doktoryzował się u Heinricha Schrötera razem z Moritzem Paschem. Kontynuował studia w Berlinie, a potem wrócił do Wrocławia, gdzie habilitował się w 1870 i otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego w 1873 i zwyczajnego 1876. Na uniwersytecie pracował do odejścia na emeryturę w 1911. W latach 1903-04 był wybrany na rektora (jedynego w historii, który miał żydowskie pochodzenie). Zajmował się geometrią algebraiczną i teorią niezmienników. Wśród jego uczniów byli Max Born, Ernst Steinitz, Otto Toeplitz i Richard Courant, a także Adolf Anderssen - mistrz szachowy, z którym Rosanes - sam wybitny szachista - wygrał partię w 1862.

 

Nowy Cmentarz Żydowski przy ul. Lotniczej

Ernst Steinitz (ur. 1871 w Siemianowicach Śląskich, zm. 1928 w Kilonii) – utalentowany muzycznie przez 13 lat uczęszczał do Śląskiego Konserwatorium Muzycznego w klasie fortepianu. W 1890 ukończył Gimnazjum Fryderycjańskie we Wrocławiu i tu podjął studia matematyczne na uniwersytecie. Kontynuował je w Berlinie 1891-92, a w 1893 wrócił do Wrocławia, gdzie doktoryzował się w 1894 u Jakuba Rosanesa. Habilitował się w 1897 na Technische Hochschule Berlin-Charlottenburg. W 1910 wrócił do Wrocławia, gdzie otrzymał tytuł profesora zwyczajnego na politechnice (Technische Hochschule). Od 1920 w Kilonii kierował katedrą matematyki na Uniwersytecie Christiana Albrechta. Zajmował się geometrią konstrukcyjną i teorią liczb. Zmarł w Kilonii 29.09.1928. Jego prochy żona Martha przywiozła do Wrocławia. Sama zginęła w komorze gazowej obozu koncentracyjnego w Treblince w 1942.

 

Cmentarz parafii św. Rodziny przy ul. Smętnej

Można by go nazwać "nekropolią ojców wrocławskiej matematyki".

Władysław Ślebodziński (ur. 1884 w Pysznicy, zm. 1972) - studiował matematykę na UJ w latach 1903-1908. Po okresie działalności w ruchu socjalistycznym wrócił do matematyki i rok 1913/14 spędził na studiach uzupełniających w Getyndze. W latach 1920-1939 pracował w Wyższej Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki w Poznaniu. W 1929 doktoryzował się na UW  u Wacława Sierpińskiego (jak chcą dokumenty) lub u Kazimierza Żorawskiego - jednego z twórców Krakowskiej Szkoły Matematycznej - jak sam pisze we wspomnieniach. Habilitację zrobił na UW w 1934. Po wybuchu wojny został wysiedlony z Poznania do Bochni, gdzie zaangażował się w tajne nauczanie. Od grudnia 1942 do końca wojny był więziony w obozie w Oświęcimiu (nr obozowy 79053). Od 1945 we Wrocławiu, zotał profesorem UWr i PWr połączanych do 1951, potem zatrudniony na PWr. Specjalista z zakresu geometrii różniczkowej. Jeden z założycieli wydawanego do dziś we Wrocławiu czasopisma "Colloquium Mathematicum". Wypromował 11 doktorów (ostatniego w 1971). Jego imieniem nazwano audytorium w Instytucie Matematycznym UWr (sala WS). {pole 2, rząd 19, grób 1]

 

Hugo Dionizy Steinhaus (ur. 1887 w Jaśle, zm. 1972) - twórca Lwowskiej i Wrocławskiej Szkoły Matematycznej i działu zastosowań matematyki. Getyngeńczyk, doktorant Davida Hilberta. Autor prac z analizy matematycznej, rachunku prawdopodobieństwa i statystyki oraz popularnonaukowego Kalejdoskopu matematycznego. Wybitny humanista, autor Słownika racjonalnego. Jeden z założycieli wydawanego do dziś we Wrocławiu czasopisma "Colloquium Mathematicum". Jego imieniem nazwano największe audytorium w Instytucie Matematycznym UWr (sala HS). Laureat pierwszej w historii nagrody Banacha przyznanej w 1946 roku.
[pole 12, rząd 64, grób 19]

 

Edward Marczewski (ur. 1907 w Warszawie, zm. 1976) - absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, doktorant Wacława Sierpińskiego. Do 1940 roku nazywał się Szpilrajn. Fałszywe dokumenty, dzięki którym przeżył wojnę, otrzymał od Władysława Bartoszewskiego. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim. Potem przez obóz w Pruszkowie dostał się jako niemiecki jeniec do Festung Breslau, gdzie odgruzowywał pod lotnisko teren, zwany dziś placem Grunwaldzkim. Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego. Jeden z założycieli i pierwszy redaktor naczelny wydawanego do dziś we Wrocławiu czasopisma "Colloquium Mathematicum". Twórca wrocławskiej szkoły algebraicznej i prawdziwy ojciec matematyki wrocławskiej. Jego imieniem nazwano audytorium w Instytucie Matematycznym UWr (sala EM).
[pole 3, rząd 3, grób 20]

 

Tadeusz Huskowski (ur. 1924 w Warszawie, zm. 1984) - członek Szarych Szeregów, uczestnik Powstania Warszawskiego, a po jego upadku więzień niemieckich oflagów. Działacz "Solidarności" internowany w stanie wojennym. Syn senatora RP z ramienia BBWR z województwa wołyńskiego - Stanisława Huskowskiego, ojciec polityka i prezydenta Wrocławia także Stanisława Huskowskiego. Uczęszczał do Liceum im. Poniatowskiego w Warszawie, ale naukę przerwał mu wybuch II wojny światowej. Kontynuował ją na tajnych kompletach. W 1946 roku rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim, ale po roku przeniósł się do Wrocławia. Absolwent matematyki na UWr, doktorant Władysława Ślebodzińskiego na PWr. Jeden z tłumaczy "Rachunku różniczkowego i całkowego" Fichtenholza. [pole 15, rząd 13, grób 22]

 

Jerzy Battek (ur. 1927 w Zawoi, zm. 1991) - okres wojny spędził w Krakowie, uczęszczając na tajne komplety i zdając w 1945 tzw. małą maturę. Absolwent Państwowego Liceum dla Dorosłych we Wrocławiu (matura 1947) i matematyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Podczas studiów w latach 1949-52 nauczyciel matematyki w liceach w Wołowie i we Wrocławiu. Od 1952 roku asystent w Katedrze Matematyki PWr, doktorant Juliana Perkala. Od 1961 roku kierownik Zakładu Metod Numerycznych i Graficznych Katedry Matematyki PWr. Założyciel i pierwszy dyrektor Centrum Obliczeniowego Politechniki Wrocławskiej. Jego syn pracuje w Instytucie Górnictwa PWr.

 

Konrad Dyba (ur. 1907 w Koprzywnicy, Morawy, zm. 1991) – geometra wykreślny i architekt, po maturze w 1925 w Państwowym Gimnazjum Klasycznym w Cieszynie studiował matematykę 1926-1932 na Wydziale Ogólnym Politechniki Lwowskiej. Był asystentem profesorów Kazimierza Bartla i Antoniego Plamitzera. Kontunuował studia na Wydziale Architektonicznym PL, pracował jako technik budowlany w Zarządzie Miasta Lwowa i w pracowni architektonicznej prof. Witolda Mankiewicza. Od lipca 1945 we Wrocławiu organizował katedrę geometrii wykreślnej na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym wspólnym dla UWr i PWr. Doktoryzował się w 1959, a w 1965 uzyskał stopień docenta i został kierownikiem Katedry, a następnie Zakładu Geometrii Wykreślnej na PWr. Był twórcą geometrii harmonicznej. [pole18, rząd 29, grób 3]

 

Eugeniusz Szczepankiewicz (ur. 1930 w Godowej k. Strzyżowa, zm. 1991) -  w latach 1944-50 uczeń Gimnazjum (mała matura 1948) i Liceum w Strzyżowie na Podkarpaciu, działacz ZHP, założyciel antykomunistycznaj młodzieżowej organizacji p.n. Demokratyczna Armia Krajowa, skazany w 1950 roku za działalność antypaństwową na 10 lat więzienia, zwolniony po 5 latach z powodu gruźlicy, inwigilowany przez SB. W 1955 zdał z wyróżnieniem maturę w Korespondencyjnym LO w Rzeszowie i rozpoczął studia matematyczne na UWr. W 1956 był jednym z przywódców ruchów studenckich, współzałożycielem ZSP na UWr. Mimo choroby ukończył studia w terminie w 1960, a następnie podjął pracę w WSR (60-63) i Wyższej Szkole Ekonomicznej (63-68) we Wrocławiu, dzie zrobił doktorat w 1965, ale został zwolniony w 1968 za popieranie strajków studenckich. Do końca życia pracował w WSP w Opolu, wykładał też na Politechnice Śląskiej w Gliwicach i na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Z powodów politycznych dopiero w 1987 otrzymał tytuł profesorski. Był specjalistą z zakresu rachunku prawdopodobieństwa i statystyki oraz zastosowań matematyki w ekonomii, technice i ochronie środowiska. Pochowany w kwaterze AK. [pole 1, rząd 19, grób 2]

 

Stanisław Hartman (ur. 1914 w Warszawie, zm. 1992) - absolwent matematyki na Uniwersytecie Warszawskim i fizyki na Uniwersytecie Lwowskim. Doktorant Edwarda Marczewskiego. Więzień Pawiaka. Działacz podziemnej "Solidarności" i współpracownik KOR. Współtwórca Wrocławskiej Szkoły Matematycznej i działu analizy harmonicznej. Jego imieniem nazwano audytorium w Instytucie Matematycznym UWr (sala SH). Laureat nagrody Banacha w 1953 roku. Jego syn - Jan Hartman - jest profesorem filozofii na UJ. [pole 18, rząd 16, grób 18]

 

Halina Pidek-Łopuszańska (ur. 1925 w Bychawie - lubelskie, zm. 1998) - maturę uzyskała w 1943 na tajnych kompletach w Lublinie, tam też studiowała matematykę na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej-Curie 1944-1948, ale ukończyła studia na UJ i tam się doktoryzowała w 1951 u Stanisława Gołąba. Od 1952 roku związana z PWr. Specjalistka w zakresie geometrii różniczkowej. Wspaniały wykładowca, prowadziła wykłady telewizyjne z matematyki. Działaczka "Solidarności". [pole 19, rząd 15, grób 17]

 

Stanisław Gnot (ur. 1946 w Przemyślu, zm. 2002) - absolwent II LO w Przemyślu (matura 1964) i matematyki na UWr, doktorant Witolda Kloneckiego w IM PAN, specjalista z zakresu statystyki matematycznej. Pracował w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu w Ośrodku Obliczeniowym, który sam zorganizował. W latach 1991–1994 był kierownikiem Katedry Matematyki i kierownikiem Zakładu Statystyki Akademii Rolniczej we Wrocławiu. W latach 1988–1990 przewodniczył Komisji Statystyki Matematycznej Komitetu Nauk Matematycznych PAN, a w latach 1991-93 był jej wiceprzewodniczącym. Od 1994 podjął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze, gdzie pełnił funkcje kierownika Zakładu Probabilistyki i Statystyki Matematycznej Instytutu Matematyki, a w latach 1996-1999 był prorektorem ds. Nauki i Współpracy z Zagranicą. Od 1999 roku podjął pracę na Politechnice Zielonogórskiej w Instytucie Matematyki (w 2001 roku z połączenia obu uczelni powstał Uniwersytet Zielonogórski).

 

 

Kazimierz Urbanik (ur. 1930 w Krzemieńcu, zm. 2005 ) - uczeszczał do szkoły podstawowej w  Krzemieńcu, po repatriacji maturę zdał w 1948 w Brzegu. Studiował w latach 1948-1952 matematykę i fizykę na UWr. Doktoryzował się w 1956 u Edwarda Marczewskiego. Wieloletni dyrektor IM UWr (1966-1996) i rektor UWr (1975-1981), najmłodszy w historii członek PAN od 1965 (korespondencyjny) i 1973 - rzeczywisty. Założyciel i pierwszy redaktor naczelny wydawanego do dziś we Wrocławiu czasopisma "Probability and Mathematical Statistics". Wypromował 17 doktorów. Zajmował się topologią, algebrą ogólna i fizyką matematyczną, ale najsilniej zaznaczył się w teorii prawdopodobieństwa i procesach stochastycznych. Laureat medalu Banacha w 1996 roku. Jego imieniem nazwano bibliotekę Wydziału Matematyki i Informatyki UWr. Pochowany z żoną Stefanią zm. 2016.

 

Ryszard Grząślewicz (ur. 1953 w Łodzi, zm. 2005) - absolwent matematyki na Wydziale PPT Politechniki Wrocławskiej, doktorant Anzelma Iwanika, stypendysta Fundacji Humboltda, specjalista z zakresu przestrzeni Banacha i zastosowań matematyki. Współautor (wraz z żoną) popularnych książeczek Wesołe rachunki. Ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące w Sieradzu. Zarząd Societas Humboldtiana Polonorum odznaczył go pośmiertnie medalem za zasługi dla rozwijania międzynarodowej współpracy naukowej. [pole 19, rząd 9, grób 16u]

 

Witold Klonecki (ur. 1930 w Tczewie, zm. 2012) - studia matematyczne ukończył na Uniwersytecie Poznańskim w 1955 i tam pracował w latach 1954-1956, następnie 1956-1962 na UWr, 1963-1992 w IM PAN, a w końcu w latach 1992-2005 na PWr. Doktoryzował się w 1963 na UWr u Juliana Perkala, habilitował w 1970 w IM PAN, a w 1983 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Zajmował się statystyką matematyczną i jej zastosowaniami w teorii eksperymentu i w genetyce. Wypromował 9 doktorów. Był autorem poczytnego skryptu Statystyka dla inżynierów.

 

Józef Łukaszewicz (ur. 1927 w Duboi - powiat piński, zm. 2013 w Krakowie) -  w 1939 ukończył szkołę podstawową w Wilnie i zaczął uczęszczać do sowieckiej 10-latki. żołnierz AK zesłany w 1944 do Kaługi. W 1946 przyjechał do Polski. W Toruniu ukończył kurs umożliwiający rozpoczęcie studiów, które odbył w latach 1946-1950 na UWr, gdzie pracował do emerytury. Był rektorem w latach 1981-1982 (usunięty z przyczyn politycznych), wieloletnim dyrektorem Instytutu Matematycznego UWr. Wychowanek Hugona Steinhausa (doktorat 1957) i jego następca na stanowisku kierownika Katedry Zastosowań Zastosowań Matematyki (1965-1997), członek- założyciel Klubu Inteligencji Katolickiej, członek Prymasowskiej Rady Społecznej i Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego, współorganizator Studium Nauki Społecznej Kościoła, redaktor Applicationes Mathematicae, uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem Uniwersytetu Wrocławskiego i Nagrodą Wrocławia. Pionier matematycznej teorii badań operacyjnych oraz wykorzystania maszyn matematycznych w Polsce.
[pole 3, rząd 15A, grób 16]

 

Aleksander Dobrzycki (ur. 1939 w Golankach, zm. 2014) - nauczyciel matematyki początkowo w III LO, a w wieku 35 lat założyciel i wieloletni dyrektor (w latach 1974-2005) XIV LO we Wrocławiu - od zawsze najlepszego na Dolnym Śląsku i jednego z najlepszych w kraju. Maturę zdał w LO w Kwidzynie w 1958 roku, a studia matematyczne ukończył na Uniwersytecie Śląskim. W latach 1979-84 wykładał dydaktykę matematyki w IM UWr. Był wielokrotnie nagradzany tytułem Nauczyciela Roku Fundacji "Innowacja" (w 1991 otrzymał ją jako pierwszy w histrorri wraz z fiatem 126p). Był człowiekiem serdecznym, ale wiele wymagającym od siebie i innych. Interesował się historią, był pasjonatem żużla.

 

Bronisław Jasek (ur. 1930 w Samwodziu k. Kozienic, zm. 2015 w Zielonce k. Warszawy) - studiował matematykę na WSP w Gdańsku (1949-1952) i na UWr (1952-54). Był pierwszym i najdłużej urzędującym dziekanem Wydziału PPT PWr (1968-74), w latach 1981-82 i 1990 dyrektorem Instytutu Matematyki PWr, a w latach 1984-89 - zastępcą dyrektora. Był doktorantem Hugona Steinhausa i jak on popularyzatorem matematyki. Na przełomie lat 70. i 80. był przewodniczącym wrocławskiego okręgowego komitetu OM. Interesował się historią, głównie rodzinnej Ziemi Kozienickiej.  

 

Cmentarz parafii św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida

Nazywany jest często "nekropolią profesorów".

 

Łucja Banachowa de domo Braus (ur. ???, zm. 1956) - żona największego polskiego matematycznego geniusza - Stefana Banacha, fundatorka Księgi Szkockiej, której oryginał przywiozła do Wrocławia. Na jej grobie widnieje prosty napis "żona matematyka".
Sam Stefan Banach (ur. 1892 w Krakowie, zm. 1945 we Lwowie) w czasie okupacji niemieckiej był karmicielem wszy we lwowskim Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami profesora Weigla. Zmarł tuż przed repatriacją w wyniku choroby nowotworowej w domu znanych lwowskich kupców Riedlów i jest pochowany w ich rodzinnym grobowcu na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Grób ten łatwo znaleźć, idąc z głównego ronda lewą aleją główną. Znajduje się po lewej stronie, obok grobu Marii Konopnickiej.

 

Witold Wolibner (ur. 1907 w Piotrowie - płockie, zm. 1961) - absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał stopień doktora (w 1930 roku u Czesława Witoszyńskiego razem ze Stanisławem Wigurą w Instytucie Aerodynamiki). Obrońca Warszawy z 1939 roku. W czasie wojny organizował tajne nauczanie na Kielecczyźnie, a od 1944 roku uczył matematyki w gimnazjum w Staszowie. Od 1947 roku kierownik Katedry Mechaniki Teoretycznej Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego, specjalista w zakresie analizy matematycznej i teorii płynów. Znawca i miłośnik historii. Laureat nagrody Banacha w 1955 roku.

 

Jan Zamorski (ur. 1927 w Warszawie, zm. 1961) - maturę uzyskał 1944 w Żywcu w tajnym nauczaniu. Studia rozpoczął w 1946 na PW, ale przeniósł się w 1948 na matematykę na UW, którą ukończył w 1950. Wówczas przeniósł się na UWr. Doktoryzował się w 1960 u Witolda Wolibnera. Zajmował się funkcjami analitycznymi. Opublikował 13 prac. Zmarł nagle. 

 

Stefan Zubrzycki (ur. 1927 w Zawichoście, zm. 1968) - maturę zdał w Kielcach, po czym podjął studia matematyczne na UWr. Doktoryzował się u Hugona Steinhausa w 1954. Był probabilistą i statystykiem, najlepszym po Steinhausie wrocławskimmatematykiem aplikacyjnym. Został kierownikiem Działu Zastosowań Matematyki w PAN. W 1965 uzyskał tytuł profesora. Ożeniony z matematyczką, ojciec trójki dzieci, z których syn został inżynierem, a obie córki - matematyczkami.

 

Zbigniew Moroń (ur. 1904 k. Jarosławia, zm. 1971) - po maturze w 1923 w Drohobyczu ukończył studia matematyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i tam rozpoczął pracę jako asystent prof. Ruziewicza. Uczył w różnych szkołach Śląska, Wileńszczyzny i Pomorza. Po wojnie przeniósł się do Wrocławia, gdzie pracował na Politechnice. Zarówno w czasach lwowskich jak i wrocławskich uczył także w liceach. Znany jest jako autor pierwszych rozkładów kwadratu na różne kwadraty.

 

Bronisław Knaster (ur. 1893 w Warszawie, zm. 1980) - po maturze w 1910 podjął studia medyczne w Paryżu, gdzie w 1914 zdał pierwszy egzamin lekarski. Po powrocie do Warszawy i odrodzeniu UW podjął tam studia matematyczne. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 zgłosił się ochotniczo do wojska i służył jako lekarz. W 1922 obronił doktorat u Stefana Mazurkiewicza. Został profesorem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Wojnę przetrwał jako karmiciel wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami profesora Weigla. Jego I żoną była Maria Morska - aktorka i publicystka. Specjalista z zakresu topologii. Słynny z ogromnego poczucia humoru, organizator spotkań matematyków zwanych knasteriami. Jeden z założycieli wydawanego do dziś we Wrocławiu czasopisma "Colloquium Mathematicum". Jego imieniem nazwano audytorium w Instytucie Matematycznym UWr (sala BK).
[pole 1, rzędowa, grób 197]

 

Jan Brzuchowski (ur. 1953 we Lwowie, zm. 1984) - syn prof. Eugeniusza Brzuchowskiego (wydziała Meczaniczno-Energetyczny PWr), repatriował z rodzicami do Wrocławia w roku 1958, wybitny talent matematyczny, finalista OM w latach 1971 i 72, absolwent III LO we Wrocławiu i matematyki na UWr, zajmował się podstawami matematyki pod kierunkiem Bogdana Węglorza. Osiągnął znakomite wyniki w teorii mnogości, ale jego świetnie zapowiadającą się karierę naukową przerwała białaczka, z którą walczył przez ostatnie cztery lata życia.

 

Ludwik Stefan Borkowski (ur. 1914 w Obroszynie, k. Lwowa, zm. 1993) - rozpoczął studia w 1933 roku na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, dokończył je w 1946 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim i rozpoczął pracę na Uniwersytecie Wrocławskim, ucząc też matematyki w liceum. Obronił doktorat w 1950 roku u Jerzego Słupeckiego, a habilitował się w 1960 roku. W 1975 roku przeniósł się na Katolicki Uniwersytet Lubelski, gdzie otrzymał katedrę logiki. W 1984 roku wrócił do Wrocławia.

 

Zdzisław Hellwig (ur. 1925 w Dokszycach k. Wilna, zm. 2013) - ekonomista i statystyk, ukończył Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, w czasie okupacji działał w konspiracji, jako żołnierz IV Brygady Ułanów AK uczestniczył w 1944 w wyzwalaniu Wilna, w 1945 aresztowany przez NKWD i wywieziony do kopalni węgla w Donbasie, repatriował do Wrocławia w 1946 i podjął studia I stopnia w Wyższej Szkole Handlowej, gdzie w 1950 rozpoczął pracę na stanowisku asystenta. Stopień magistra uzyskał w 1952 w SGPiS w Warszawie. Doktorat obronił na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu w 1958 u Oskara Langego. Odbył staż naukowy na Uniwersytecie w Cambridge u prof. Richarda Stone’a, późniejszego laureata Nagrody Nobla. Od 1962 do emerytury w 1995 pełnił funkcję kierownika Katedry Statystyki na AE, był ekspertem UNESCO w Paryżu i dyrektorem Instytutu Cybernetyki Ekonomicznej. Wypromował 34 doktorów, wydał kilkaset publikacji.

 

Cmentarz komunalny na Osobowicach

 

Adolf Anderssen (ur. 1818 we Wrocławiu, zm. 1879) - niemiecki szachista, nieoficjalny mistrz świata w latach 1851–1858, który na Uniwersytecie Pruskim we Wrocławiu studiował matematykę i filozofię, od 1847 był nauczycielem języka niemieckiego, matematyki i fizyki w Gimnazjum Fryderycjańskim (obecnie ul. Kazimierza Wielkiego). Od 1992 roku we Wrocławiu rozgrywany jest turniej szachowy poświęcony jego pamięci. Nagrobek przeniesiono w 1948 staraniem Dolnośląskiego Zawiązku Szachowego z likwidowanego starego cmentarza gminy ewangelicko-reformowanej (Alter Fridhof der Reformierten Gemeinde - dziesiejsza ul. Rybacka) do alei głównej cmentarza na Osobowicach. [pole 24, rząd 1, grób 232]

 

Bolesław Iwaszkiewicz (ur. 1902 w Tepliku k. Kijowa, zm. 1983) - od 1911 uczęszczał do I Gimnazjum w Kijowie, od 1917 Gimnazjum Popierania Polskiej Szkoły Średniej w Kijowie, a od 1919 do Gimnazjum im. Zamoyskiego w Warszawie, gdzie zdał maturę w 1921. W 1928 skończył studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim i został asystentem prof. Przyborowskiego w Katedrze Mechaniki Teoretycznej i Geometrii Analitycznej na UW. Był nauczycielem i wizytatorem szkolnym. Okres okupacji spędził w Radomiu.Od 1945 we Wrocławiu. Organizował polskie szkolnictwo średnie na Dolnym Śląsku. Był wizytatorem, nauczyciel w III LO, wykładał dydaktykę matematyki na UWr. Od 1951 do emerytury pracował na PWr z przerwą w latach 1957-61, gdy pełnił funkcję prezydenta Wrocławia. Autor podręczników do geometrii elementarnej i algebry, współtwórca i redaktor (1948-1970) wydawanego we Wrocławiu czasopisma dla nauczycieli "Matematyka". Poseł na Sejm w latach 1961-72. [pole 91A, rząd 8, grób 202]

 

Tadeusz Maćkowiak (ur. 1949 w Wielkopolsce, zm. 1986) - absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, doktorant Janusza J. Charatonika, wybitny topolog, autor prac z teorii continuów, znakomity wykładowca uwielbiany przez studentów. Był prodziekanem Wydziału Mat-Fiz-Chem UWr. Zmarł nagle na zawał serca. [pole 61, rząd 1, grób 266]

 

Janusz Woś (ur. 1951, zm. 1988) - absolwent matematyki na UWr rocznik 1973. Pracował na Wydziale PPT PWr, gdzie w 1978 roku obronił pracę doktorską u Stanisława Gładysza dotyczącą szeregów losowych. Zmarł nagle na atak serca. [pole 101, rząd 10, grób 1154]

 

Anzelm Iwanik (ur. 1946 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. 1998) - absolwent I LO w Tomaszowie Mazowieckim, elektroniki na PWr i matematyki na UWr (pracę magisterską pisał u Edwarda Marczewskiego). Doktorant Czesława Rylla-Nardzewskiego, specjalista w zakresie analizy harmonicznej, dynamiki topologicznej i teorii ergodycznej. Miłośnik muzyki i  przyrody, ojciec czworga dzieci. Jego syn Jan również został matematykiem. [pole 50A, rząd 12, grób 412]

 

Barbara Sobiś-Rabijewska (ur. 1930 w Kaliszu, zm. 2002) - doktorantka Jerzego Słupeckiego, instruktorka harcerska, długoletnia kierowniczka Zakładu Dydaktyki Matematyki Uniwersytetu Wrocławskiego, wychowawca wielu pokoleń wrocławskich nauczycieli matematyki. Pochowana wraz z mężem w grobie rodziców. [pole 103, rząd 12, grób 660]

 

Ryszard Komorowski (ur. 1955, zm. 2003) - absolwent SP 107 oraz III LO we Wrocławiu, ukończył studia matematyczne na UWr. Pracę magisterską pisał u Wiesława Krakowiaka z dziedziny nieskończenie wielowymiarowego rachunku prawdopodobieństwa, ale przede wszystkim zajmował się geometria przestrzeni Banacha i z tej dziedziny doktoryzował się w Kanadzie u Nicole Tomczak-Jaegermann. Z jego wyniku znacząco korzystał Timothy Gowers w pracy, za którą otrzymał medal Fieldsa. Był niezwykle uczynnym i wszechstronnie uzdolnionym człowiekiem, grał na gitarze klasycznej i znakomicie malował, w szkole średniej był wicemistrzem Polski juniorów w judo. Pozostawił dwie córki. [pole 127, rząd 7, grób 657A]

 

Stanisław Trybuła (ur. 1932 w Rafałówce, Ukraina, zm. 2008) - chodził do gimnazjum i liceum w Rypinie, maturę zdał jako ekstern w I LO w Toruniu i tam ukończył I stopień studiów matematycznych. Studia II stopnia podjął na UWr i ukończył je w 1955. Doktoryzawał się w 1959 u Hugona Steinhausa. Po habilitacji w 1968 pracował na PWr. Specjalista w zakresie statystyki i teorii funkcji decyzyjnych. Był jednym z najwybitniejszych polskich brydżystów, dwukrotnym mistrzem Polski par oraz mistrzem międzynarodowym. Od jego nazwiska pochodzi termin brydżowy "transfer Trybuły". [pole 129u, rząd 2, grób 87]

 

Józef Dudek (ur. 1939 w Zwonowicach k. Rybnika, zm. 2008) - matura 1958 w LO Rydułtowy, absolwent matematyki na UWr, doktorant Edwarda Marczewskiego, specjalista w zakresie algebry aogólnej i teorii krat. Inicjator i gospodarz spotkań polityczno-filozoficznych odbywających się od 1996 roku, zwanych "salonem profesora Dudka". [pole 79 - Aleja Zasłużonych, grób 841]

 

Andrzej Hulanicki (ur. 1933 w Poznaniu, zm. 2008) - dzieciństwo spędził w Warszawie, wcześnie osierocony, ojciec zginął w Oświęcimiu, matka zmarła niedługo po wojnie. Przyjechał do Wrocławia w 1946 i zotał tu na stałe. Zdał maturę 1950 w I LO, studiował matematykę w IMUWr. Doktorant Stanisława Hartmana, współtwórca Wrocławskiej Szkoły Analizy Harmonicznej, członek rzeczywisty PAN. Wybitny nauczyciel i wychowawca. Wypromował 17 doktorów matematyki. Wielu swoim uczniom pomagał finansowo m.in. kwaterując ich w swoim domu. Pochowany w grobie rodzinnym (na płycie podano błędną datę śmierci, powinno btyć 23.03.2008). [pole 97, rząd 11, grób 357]

 

Barbara Rokowska (ur. 1926, zm. 2012) profesor Politechniki Wrocławskiej, doktorantka Czesława Rylla-Nardzewskiego, zajmowała się analizą kombinatoryczną. Oddana działalności społecznej, pracowała m.in. w Krucjacie Wyzwolenia Człowieka, prowadziła świetlicę dla dzieci z trudnych domów przy parafii św. Michała we Wrocławiu. Jest autorką biograficznej książki "Jezus we Wrocławiu" oraz "Wyzwolenie ku radości: Grupy Rodzinne Al-Anon". [pole 134, rząd 6, grób 192]

 

Marek Kucharski (ur. 1953 w Nowej Soli, zm. 2012) - zdał maturę w 1972 w LO w Nowej Soli. Studia matematyczne odbył 1972-1977 na Wydziale PPT PWr, gdzie następnie pracował. Z PWr był związany aż do przedwczesnej śmierci. Powadził prace badawcze w zakresie geometrii różniczkowej i topologii algebraicznej. Od 1982 pracował na stanowisku bibliotekarza w charakterze dokumentalisty w Oddziale Opracowania Druków Zwartych. Zajmował się opracowaniem przedmiotowym polskiej i obcojęzycznej literatury naukowej. Od 1985 był zatrudniony w IM PWr na stanowisku administracyjnym, opracowywał materiały dotyczące działalności naukowej instytutu, prowadził też zajęcia dydaktyczne i uczestniczył w seminariach naukowych. Od 2002 do ostatnich dni pracował na stanowisku wykładowcy w IM PWr. Jego miłością były książki, zwłaszcza matematyczne, które kolekcjonował. [pole 101, rząd 3, grób 129]

 

Jarosław Bartoszewicz (ur. 1945 w Różance Pacowskiej na Ziemi Nowogródzkiej, zm. 2013) - matematyk i statystyk, specjalista w zakresie porządków stochastycznych. Dzieciństwo i młodość spędził w Legnicy (tam zdał maturę w 1964 w Technikum Ekonomicznym). Przez całe życie naukowe był związany z IM UWr od czasów studenckich po uzyskanie tytułu profesora w 2009 roku, pomimo choroby wykładał dla studentów i doktorantów aż do śmierci. Był też prodziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii UWr, redaktorem Applicationes Mathematicae oraz członkiem Komisji Statystyki Matematycznej PAN. [pole 59, rząd 2, grób 335]

 

Witold Roter (ur. 1932 w Zabrzu, zm. 2015) - absolwent IM UWr, studia I stopnia odbył w latach 1950-1953, a następnie został skierowany do pracy w szkołach Nowej Rudy. Studia II stopnia na UWr odbył zaocznie w latach 1955-1958. Nadal pracując w Nowej Rudzie, przez 14 lat dojeżdżał na seminarium do Wrocławia. Doktoryzował się w 1963 na UWr u Władysława Ślebodzińskiego i dopiero wtedy został zatrudniony na UWr. Habilitował się w 1974, profesurę otrzymał w 1992. Był prezesem Fundacji Stypendialnej Matematyków Wrocławskich w latach 1996-2004. Była wieloletnim kierownikiem Zakładu Geometrii IM UWr, dyrektor Instytutu i prodziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii UWr. W 1983 otrzymał nagrodę im. Tadeusza Ważewskiego przyznawaną przez Polskie Towarzystwo Matematyczne. Przeniósł się na PWr, gdzie pracował do odejścia na emeryturę. [pole 139, rząd 12, grób 626]

 

Cmentarz komunalny na Grabiszynku

 

Julian Perkal (ur. 1913 w Łodzi, zm. 1965) - ukończył gimnazjum w Sieradzu i studia matamatyczne na UW w 1937. Magistrant Karola Borsuka, doktorant Hugona Steinhausa, specjalista z dziedziny zastosowań matematyki. Jesienią 1939 złapany przez Niemców w Warszawie uciekł z konwoju ciężarówek jadących na miejsce straceń. Przedostał się przez granicę na stronę sowiecką. Od 1947 na UWr, gdzie w 1957 został profesorem. Był założycielem Polskiego Towarzystwa Biometrycznego. Zajmował się zastosowaniami matematyki w rolnictwie. [pole 33, rząd 12, grób 335]

 

Lucjan Szamkołowicz (ur. 1927 w Wancewiczach k. Mohylewa, Białoruś, zm. 1984) - ukończył II LO w Szczecinie (matura 1947) i w 1952 studia matematyczne na UWr. Doktorant Jerzego Słupeckiego, pracownik IM PWr. Zajmował się teorią grafów.  [pole 19, rząd 31, grób 417]

 

Jerzy Słupecki (ur. 1904 w Harbinie - Mandżuria, zm. 1987) - do szkół uczęszczał na Syberii, maturę zdał eksternistycznie w 1926 w Warszawie. Podjął studia architektoniczne na PW, ale po roku je przerwał na leczenie gruźlicy, a potem na pracę zarobkową. Wznowił studia (ale już matematyczne) na UW w 1932 i ukończył je w 1935. Obronił doktorat u Jana Łukasiewicza w 1938. Żołnierz AK, uczestnik akcji "Żegota" i Powstania Warszawskiego. Od 1947 do odejścia na emertyturę profesor na UWr, kierownik Zakładu Logiki i Metodologii. [pole 33, rząd 28, grób 896]

 

Jerzy Jaroń (ur. 1917 w Warszawie, zm. 1990) - pochodził z rodziny inteligenckiej, w 1935 ukończył 1935 Gimnazjum o.o. Jezuitów w Chyrowie i rozpoczął studia matematyczne na UW, które przerwał w 1939. Dyplom magistra zrobił dopiero w 1946. W latach 1938-1949 pracował w przemyśle lniarskim w Żyrardowie, Bielawie i Łodzi, a także uczył też matematyki w gimnazjach. W 1949 zatrudnił się jako matematyk na UŁ, wykładał też w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. Doktorat obronił w 1957 u Kazimierza Kuratowskiego. Od 1973 był profesorem na PWr, gdzie pozostał do przejścia na emeryturę w 1987. Kierował Zakładem Cybernetyki i Robotyki w Instytucie Cybernetyki Technicznej, którego został dyrektorem. Na wydziale Podstawowych Problemów Techniki organizował studium bioinżynierii i biocybernetyki, a na Wydziale Elektroniki stworzył kierunek automatyka i robotyka.

 

Juliusz Reichbach vel Juliusz Podgór (ur. 1927 w Gródku Jagiellońskim - Ukraina, zm. 1994) - uczęszczał do szkoły w Gródku Jagiellońskim i tam przeżył okupację sowiecką, a okupację niemiecką w okolicach Gorlic. Ukończył studia matematyczne na UWr (1946-50), obronił doktorat w IM UWr u Jerzego Słupeckiego. Pracował na PWr, pisał prace z logiki. W 1958 wyemigrował z matką i bratem do Izraela, ale tam czuł się źle i tęsknił za Polską. W 1983 zmienił nazwisko na Podgór. W 1991 wrócił do Wrocławia na stałe i tu zmarł.

 

Zbigniew Grabowski (ur. 1947, zm. 1998) - absolwent matematyki na UWr, doktorant Janusza Charatonika. Popełnił samobójstwo. [pole 18, rząd 18, grób 312]

 

Bronisław Florkiewicz (ur. 1937 w Stanisławowie - Ukraina, zm. 2000) - absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, pracował w IM UWr w latach 1958-66, potem w WSP w Opolu, a od 1970 na PWr. Doktoryzował się w 1966 u Andrzeja Zięby. Tytuł profesora uzyskał w 2000. Był specjalistą w zakresie analizy matematycznej i badań operacyjnych. [pole 9A, rząd 1, grób 13]

 

Janusz Jerzy Charatonik (ur. 1934 w Przemyślu, zm. 2004 w Meksyku) - do szkół chodził w Świdnicy i we Wrocławiu, uczestnik I Olimpiady Matematycznej i laureat II OM, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, doktorant Bronisława Knastera, specjalista w zakresie topologii. Ożeniony z matematyczką, ojciec pięciorga dzieci, z których wszystkie zostały matematykami lub informatykami. Pochowany wraz z córką Marią. [pole 24, rząd 16, grób 773]

 

Tadeusz Pytlik (ur. 1944 w Katowicach, zm. 2006) - studiował matematykę na UWr w latach 1963-67. Doktorat obronił w 1972 u Andrzeja Hulanickiego. Był uczniem Stanisława Hartmana, specjalistą z zakresu analizy harmonicznej. W 1991 uzyskał tytuł profesora. [pole 2G, rząd 8, grób 62]

 

Leon Witold Nitka (ur. 1933 na Ukrainie, zm. 2010) - absolwent matematyki na Uniwersytecie Wrocławskim, znany topolog z kręgu Bronisława Knastera, doktorant Edwarda Marczewskiego. Pomysłodawca i opiekun pierwszej uniwersyteckiej klasy matematycznej w III LO we Wrocławiu i kółka matematycznego w tej szkole. Pracował na uczelniach w różnych krajach afrykańskich (m. in. w Gwinei Równikowej, Algierii i Tunezji) oraz na Uniwersytecie Opolskim. Był związany z Olimpiadą Matematyczną, przez wiele lat był Przewodniczącym Dolnośląskiego Komitetu Okręgowego OM. [pole 27, rząd 16, grób 428]

 

Zbigniew Romanowicz (ur. 1932 w Stryju, zm. 2010) - po maturze pracował jako nauczyciel matematyki w Gliwicach, studiował matematykę na Uniwersytecie Wrocławskim, doktorant Andrzeja Zięby, zajmował się teorią optymalizacji, analizą kombinatoryczną, teorią gier i teoria sterowania. Od 1958 roku pracował na Politechnice Wrocławskiej i WSP w Opolu, w latach 1984-1990 był dyrektorem Instytutu Matematyki i Informatyki PWr, a w latach 1969-72 prorektorem opolskiej uczelni. Przez wiele lat prowadził olimpijskie kółka matematyczne w XIV LO we Wrocławiu. Był wieloletnim przewodniczącym komitetu okręgowego Olimpiady Matematycznej i komitetu krajowego Mistrzostw w Grach Matematycznych i Logicznych, autorem niezapomnianych zadań, znakomitym popularyzatorem matematyki. [pole KIIH, grób 85]

 

Czesław Ryll-Nardzewski (ur. 1926 Wilno, zm. 2015) - matematyk światowej sławy, jeden z twórców wrocławskiej szkoły matematycznej. Maturę zdał w 1944 na tajnych kompletach. Po „repatriacji” rodzina znalazła się w Lublinie, gdzie CRN studiował matematykę na UMCS do 1948 (oboje rodzice byli lekarzami i nie pochwalali tych zainteresowań). W 1949 doktoryzował się u Mieczysława Biernackiego. W 1951 rozpoczął pracę w IM UWr, gdzie w 1954 uzyskał tytuł profesora. Od 1976 roku pracował w IMiI PWr. Od 1973 roku członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Opublikował ponad 100 prac z wielu dziedzin, wiele o fundamentalnym znaczeniu. Zajmował się logika, podstawami matematyki, teorią miary, teoria ergodyczną, rachunkiem prawdopodobieństwa i procesami stochastycznymi oraz analizą funkcjonalną. Był laureatem medalu Banacha. [pole 47, rząd 11, grób 309A]

 

Cmentarz parafii św. Ducha przy ul. Bardzkiej

Rudolf Hohenberg (ur. 1908 Podkamieniu k. Tarnopola, zm. 1979) - urodzony w rodzinie urzędniczej, osierocony w wieku 15 lat, ukończył seminarium nauczycielskie we Lwowie i podjął pracę zarobkową dla wsparcia pięciorga młodszego rodzeństwa, uczył się nadal, eksternistycznie zdał maturę i rozpoczął studia matematyczne na UJK we Lwowie, kończąc je w 1938 uzyskaniem absolutorium. Wybuch wojny uniemożliwił mu obronę przygotowanej rozprawy magisterskiej. W latach 1939–1945 pracował w szkołach podstawowej i średniej we Lwowie, a następnie w Leżajsku. Studia ukończył 1948 na Uniwersytecie Poznańskim. Po wojnie znalazł się we Wrocławiu, gdzie podjął 1946 pracę w Katedrze Melioracji i Inżynierii Rolnej Wydziału Rolniczego na UWr. Tu poznał problematykę zastosowań matematyki w rolnictwie. Jako ekstern uzupełnił studia rolnicze i z tej dziedziny doktoryzował się w 1951 u prof. Tadeusza Rübenbauera. Po powołaniu Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu w 1951 organizował Zakład Matematyki. W 1962 przeszedł na WSE we Wrocławiu, gdzie kierował zakładem matematyki do emerytury w 1978. 

 

Cmentarz komunalny na Kiełczowie

 

Zdzisław Słomian (ur. 1945, zm. 2006) - absolwent III LO we Wrocławiu i matematyki na UWr, twórca Wrocławskich Konkursów Matematycznych prowadzonych w latach 1975-1991, jeden z założycieli firmy JERSZ Łowcy Talentów, pomysłodawca konkursów Alfik matematyczny i MAT, nauczyciel i dyrektor (1981-86) III LO, nauczyciel matematyki w XIV LO we Wrocławiu, doradca metodyczny WOM, organizator kółek i obozów matematycznych, wieloletni członek komitetu okręgowego Olimpiady Matematycznej. Pochowany wraz z synem Kamilem. [pole 2U, rząd E, grób 172]

 

Jerzy Kucharczak (ur. 1946, zm. 2007) - finalista OM w 1964 roku, absolwent LO w Miliczu, ukończył studia matematyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, doktorant Kazimierza Urbanika. Zajmował się rachunkiem prawdopodobieństwa. [pole 2U, rząd F, grób 198]

 

Hanna Marcinkowska de domo Lewandowska (ur. 1926 w Warszawie, zm. 2012) - zdała maturę w 1944 na tajnych kompletach, po czym studiowała 1945-1950 matematykę na UW, gdzie w 1957 zrobiła doktorat u Stanisława Mazura. Pracowała na UW, w IM PAN i na PW. W 1970 przeniosła sie do Wrocławi i do emerytury pracowała w IM UWr. W 1987 otrzymała tytuł profesora. Zajmowała się analizą matematyczną i równaniami różniczkowymi, pisała podręczniki i monografie, wypromowała czterech doktorów. [pole 25G, rząd 6, grób 77]

 

Jacek Juzwiszyn (ur. 1971, zm. 2015) - absolwent matematyki na UWr oraz ekonomii, informatyki i ekonometrii na wrocławskiej AE. Tam obronił doktorat pod kierunkiem Antoniego Smoluka. Po studiach pracował jako informatyk w Deutsche Bank w Kolonii oraz centrali GBPZ SA we Wrocławiu. Od 2000 roku był pracownikiem katedry matematyki i cybernetyki UE we Wrocławiu, a od 2011 roku także w Instytutu Matematyki PWr. Zginął tragicznie w pożarze swojego domu na Brochowie.

 

Zdzisław Porosiński (ur. 1955, zm. 2016) - studia matematyczne odbył w latach 1974-1979 na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki PWr. W 1987 roku obronił rozprawę doktorską pod opieką Stanisława Trybuły, od 2009 był profesorem PWr, specjalistą z zakresu badań operacyjnych, teorii gier i statystyki matematycznej. W latach 2006-2012 pełnił funkcję zastępcy Dyrektora Instytutu Matematyki i Informatyki na PWr.

 

Cmentarz parafii św. Agnieszki na Maślicach

 

Grzegorz Łabędzki (ur. 1969 Wrocław, zm. 1998 w USA) - laureat OM w latach 1986, 87 i 88, medalista MOM w 1987 i 88 roku, absolwent XIV LO we Wrocławiu oraz matematyki i informatyki na UWr. Zajmował się podstawami matematyki, głównie teorią mnogości. Miłośnik gór, członek Studenckiego Koła Przewodników Sudeckich. Wraz z żoną (absolwentką informatyki) i synem wyjechał na studia doktoranckie do USA, gdzie zginął tragicznie w wypadku samochodowym.

 

Cmentarz parafii M. B. Pocieszenia na Marszowicach

 

Kazimierz Głazek (ur. 1939 w Warszawie, zm. 2005 w Tunezji) - absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, doktorant Edwarda Marczewskiego, specjalista z zakresu algebry uniwersalnej. Założyciel czasopisma "Discussiones Mathematicae. General Algebra and Applications". Od 1992 był profesorem w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Zielonej Górze (później UZ). Jeden z najwybitniejszych polskich taterników i alpinistów. W 1975 roku brał udział w I polskiej wyprawie, która zdobyła  8-tysięcznik Broad Peak Middle w Karakorum. Z powodu załamania pogody spośród 5 uczestników wróciło tylko dwóch. Był też świetnym szachistą.

 

Pochowani poza Wrocławiem

 

Marceli Stark (ur. 1908 we Lwowie, zm. 1974 w Warszawie) - ukończył szkołę podstawową i gimnazjum we Lwowie i tam odbył studia matematyczne na uniwersytecie, gdzie był asystentem Stefana Banacha i Marka Kaca. Wojnę przeżył w Warszawskim getcie oraz obozach koncentracyjnych. W 1946 roku rozpoczął pracę jako adiunkt na UWr. Od 1950 roku pracował w Instytucie Matematycznym PAN w Warszawie. Był autorem i współautorem wielu podręczników do algebry, wydawał "Studia Mathematica", "Acta Arithmetica" oraz "Wiadomości Matematyczne". Zmarł w Warszawie po długiej chorobie serca.

 

Jan Mikusiński (ur. 1913 w Stanisławowie, zm. 1983 w Katowicach) - urodził się w rodzinie nauczycielskiej, uczęszczał do szkół w Poznaniu, a w 1937 roku ukończył tu studia matematyczne i rozpoczął pracę na uniwersytecie. Wojnę spędził w Krakowie i w 1945 roku obronił doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim u Tadeusza Ważewskiego, a w 1946 roku habilitował się na UMCS w Lublinie. W latach 1948-1955 pracował w Instytucie Matematycznym UWr, a w latach 1955-59 na Uniwersytecie Warszawskim. W roku 1960 przeniósł sie na Śląsk i aż do śmierci pracował na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Zajmował się głównie analizą funkcjonalną i teorią operatorów.

 

Andrzej Zięba (ur. 1929 w Żywcu, zm. 1986 w Wiedniu) - ukończył szkołę podstawową i średnia w Żywcu oraz studia matematyczne na UWr, w 1959 roku obronił doktorat u Hugona Steinhausa i rozpoczął pracę na WSP w Opolu, gdzie pełnił funkcje dziekana i prorektora. Habilitował się w 1961 roku, a w 1970 przeniósł na Uniwersytet Jagielloński, gdzie pracował jako profesor w obserwatorium astronomicznym. W 1978 roku wyemigrował na Zachód, wykładał w Bazylei - Szwajcaria i w Wiedniu - Austria.

 

Jerzy Łoś (ur. 1920 we Lwowie, zm. 1990 w Warszawie) - w latach 1937-39 studiował we Lwowie medycynę, filozofię i chemię,  studia matematyczne ukończył po wojnie w Lublinie. Od 1947 roku pracował na Uniwersytecie Wrocławskim jako fizyk i logik oraz w Instytucie Matematycznym PAN. W 1949 roku obronił doktorat u Jerzego Słupeckiego, habilitował się także we Wrocławiu w 1955 roku. W latach 1952-65 pracował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, a od 1966 roku w PAN Warszawie, najpierw w Instytucie Matematycznym, a od 1974 Instytucie Podstaw Informatyki.

 

Jarosław Krawczyk (ur. 1960 Grodków - opolskie, zm. 1994) - absolwent I LO w Opolu i matematyki na UWr, gdzie podjął pracę w 1984 roku. Od razu wyjechał na roczny staż do USA, gdzie kontynuował badania rozpoczęte w pracy magisterskiej. Laureat nagrody PTM dla młodych matematyków w roku 1988, w 1993 obronił doktorat z analizy harmonicznej u Marka Bożejki. Jego córka została matematyczką i pracuje w IM UWr. Pochowany na cmentarzu w Oleśnie.

 

Stefan Drobot (ur. 1913 w Krakowie, zm. 1998 w Kalifornii) - ukończył studia matematyczne i fizyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1938 roku, w latach 1937-38 pracował jako nauczyciel w liceum w Rabce, a w roku 1939 został asystentem na Politechnice Lwowskiej. Po wkroczeniu do Lwowa Armii Czerwonej w 1040 roku został deportowany w głąb Rosji. Pracował w Instytucie Metalurgicznym w Kuźniecku oraz w Instytucie Mechaniki w Moskwie. W 1946 roku przybył do Wrocławia i rok później uzyskał doktorat z mechaniki teoretycznej u Władysława Ślebodzińskiego. Pracował na PWr, gdzie w 1951 roku zrobił habilitację, a w 1953 uzyskał tytuł profesora. W 1959 roku wyemigrował z rodziną do USA. Pracował na uniwersytetach w Chicago, Notre Dame i Ohio. Zmarł na atak serca.

 

Roman Lamch (ur. 1957 w Piechowicach, zm. 1999 w Wiszni Małej) - pracownik Zakładu Dydaktyki Matematyki Uniwersytetu Wrocławskiego, wychowawca wielu wrocławskich nauczycieli, nauczyciel matematyki w XIV i III LO  we Wrocławiu oraz LO w Trzebnicy. Zginął tragicznie w wypadku samochodowym. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Trzebnicy.

 

Marian Reichbach vel Meir Reichaw (ur. 1923 w Gródku Jagiellońskim - Ukraina, zm. 2000 w Haifie - Izrael) - brat Juluisza, uczęszczał do szkoły w Gródku Jagiellońskim i tam przeżył okupację sowiecką, a okupację niemiecką w okolicach Gorlic, gdzie pracował na kolei. Od 1946 we Wrocławiu, gdzie w 1950 ukończył studia matematyczne na UWr, w 1956 obronił doktorat w IM UWr u Bolesława Knastera i podjął pracę na PWr. W 1958 wyemigrował z matką i bratem do Izraela, gdzie od 1969 był profesorem Technion w Haifie. Choć zmienił nazwisko, zachował umiłowanie ojczystej kultury, urządzał w domu wieczory polskiej poezji.

 

Stanisław Gładysz (ur. 1920 w Piotrowie k. Opatowa, zm. 2001) - absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego 1948, doktorant Edwarda Marczewskiego 1956, specjalista w zakresie teorii ergodycznej, procesów stochastycznych i ich zastosowaniami w analizie problemu niezawodności układów technicznych. Był inicjatorem Studium Podstawowych Problemów Techniki na PWr, które rozwinęło się do Wydziału PPT, w ramach którego powstał Instytut Matematyki, którego był pierwszym i wieloletnim dyrektorem.

 

Adam Rybarski (ur. 1930 w Żywcu, zm. 2001) - w czasie okupacji uczęszczał na tajne komplety, maturę zdał w 1948 w LO im. Kopernika w Żywcu i studiował w latach 1948-1952 matematykę na UWr. Doktorant Stefana Drobota 1957, w 1967 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Pracował w IM PAN od 1950, na PWr od 1954 oraz w IM UWr od 1970. Specjalista w zakresie równań różniczkowych fizyki matematycznej. Jego prochy złożono na cmentarzu w Żywcu.

 

Przemysław Gadziński (ur. 1973 w Środzie Śląskiej, zm. 2002 w Zakopanem) - trzykrotny laureat OM w latach 1990, 91 i 92, absolwent LO w Środzie Śląskiej i matematyki na UWr, doktorant w IM UWr. Zajmował sie analizą harmoniczną. Napisał pracę doktorską u Waldemara Hebischa (Propagatory falowe na grupach Iwasawy $AN$) i złożył ją w dziekanacie, ale nie zdążył jej obronić. Zginął tragicznie podczas samotnej wycieczki w Tatry. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Środzie Śląskiej.

 

Mieczysław Warmus (ur. 1918 w Dobrowlanach k. Święcian na Wileńszczyźnie, zm. 2007 w Australii) – od 1922 mieszkał w Warszawie, gdzie w 1936 ukończył Gimnazjum im. Batorego. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Prekursor polskiej informatyki. W 1936 roku rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym PW. Lata 1946-58 spędził we Wrocławiu, gdzie został asystentem Hugona Steinhausa (nie mając jeszcze ukończonych studiów, które zaliczył na wrocławskiej matematyce w trybie eksternistycznym). W 1950 roku obronił doktorat pod opieką Steinhausa. Od 1951 pracował na PWr. Od 1953 roku wspólnie ze Stefanem Drobotem i Janem Mikusińskim prowadził cykl otwartych sobotnich wykładów popularnych o matematyce. W 1957 po habilitacji Warmusa prof. Władysław Ślebodziński wymienił go jako pierwszego i dotąd jedynego matematyka polskiego, którego głównym przedmiotem badań jest matematyka stosowana. Od 1958 pracował w Warszawie w Instytucie Badań Jądrowych i na UW. W latach 1961-1968 był dyrektorem Centrum Obliczeniowego PAN, został zmuszony do rezygnacji ze stanowiska po wypadkach marcowych. W latach 1970-84 był profesorem Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi i Zakładu Metod Matematycznych PAN. W roku 1985 wyemigrował z rodziną do Australii, gdzie został wykładowcą na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Wollongong. Pracował tam do odejścia na emeryturę w 1990 roku po ciężkim wylewie. Specjalista matematyki stosowanej, konstruktor tablic matematycznych, autor podręczników. Z jego biografią można zapoznać się tutaj. Po śmierci zwłoki profesora przewieziono do Polski i pochowano w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

Andrzej Mądrecki (ur. 1954, zm. 2008) - absolwent matematyki na PWr, doktor nauk matematycznych, zajmował się hipotezą Riemanna. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Pawłowicach.

 

Aleksander Całka (ur. 1954, zm. 2010) - absolwent XII LO i Uniwersytetu Wrocławskiego, topolog, doktorant Romana Dudy, w 1982 roku laureat nagrody PTM dla młodych matematyków, od 1985 roku na emigracji. Wrócił do Wrocławia i w latach 2000-2005 wykładał na Politechnice. Jego prochy złożono na cmentarzu w Lewinie Kłodzkim.

 

Edward Piegat (ur. ???, zm. 2011) - zdał maturę w I LO we Wrocławiu, ukończył studia matematyczne na UWr, potem pracowała na PWr. Autor zbiorów zadań konkursowych i podręczników akademickich, wieloletni organizator Mistrzostw w Grach Matematycznych i Logicznych. Jego prochy złożono w grobie rodziców na cmentarzu Wólka Węglowa w Warszawie.

 

Zbigniew Piotrowski (ur. 1953, zm. 2014 w Clevland Ohio) - absolwent IM UWr i pracownik Instytutu w latach 1976-81. Przez 30 lat był profesorem matematyki w Youngstown State University w Ohio, w USA. Wielokrotnie odwiedzał Wrocław i wygłaszał tu wykłady. Zajmował się topologią ogólną. Zmarł na raka trzustki. Został pochowany na starym cmentarzu parafialnym w Kościanie. We Wrocławiu mieszka jego syn Marcin.

 

Kamil Duszenko (ur. 1986 we Wrocławiu, zm. 2014) - abolwent XIV LO we Wrocławiu i matematyki na UWr, doskonale zapowiadający się naukowiec, świetny pianista, zapalony brydżysta i miłośnik górskich wspinaczek, laureat trzech Olimpiad Matematycznych 2002, 2003, 3004, zdobywca złotego medalu na Międzynarodowej Olimpiadzie Matematycznej w 2004 roku. Działał w Komitecie Głównym Olimpiady Matematycznej i pracował z uzdolnioną młodzieżą. Zajmował się geometryczną teorią grup. W 2013 złożył pracę doktorska  (promotor Jan Dymara), której nie zdążył obronić. Zmarł po rocznej walce z białaczką.

 

Rastislav Teglarsky (ur. 1943 w Turčianskym Svätým Martinie - Słowacja, zm. 2014 w Albuquerque - Nowy Meksyk, USA) - specjalista w zakresie topologii i teorii gier, absolwent średniej szkoły technicznej w Koszycach i matematyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Magistrant Jana Mycielskiego, doktorant Czesława Rylla-Nardzewskiego. Pracował w Instytucie Matematycznym Słowackiej Akademii Nauk i na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie (1970-1974). Do Polski wrócił w 1974 roku. W latach 1974-1986 pracował w Instytucie Matematyki PWr, gdzie w latach 1982-83 pełnił funkcję wicedyrektora. W 1983 roku wyjechał na stałe do USA. Początkowo pracował na uczelni, a potem w firmie Boeing. Jego wielkimi pasjami była muzyka i lingwistyka, fotografia i kolekcjonerstwo. Został pochowany w Albuquerque.

 

Stanisław Fudali (ur. 1929 w Stanisławowie, zm. 2015) - urodzony w rodzinie sędziego zamordowanego przez Sowietów w 1939, rodzina została deportowana do Kazachstanu. Po przejeździe do Polski w 1946 osiadła k. Wałbrzycha. Po maturze w 1951 w Szkole Wieczorowej dla Dorosłych w Wałbrzychu oraz rocznej pracy jako nauczyciel studiował matematykę na UWr. Potem pracował jako nauczyciel w Oleśnicy i Dzierżoniowie, dojeżdżając na studia doktoranckie do Wrocławia. Doktoryzował się 1967 na UWr u Władysława Ślebodzińskiego. W latach 1967-1983 pracował w IM UWr, a od 1984 do emerytury w 1995 na Uniwersytecie Szczecińskim. Zajmował się geometrią, historią i dydaktyką matematyki. Organizował m.in. Szkoły Historii Matematyki i konferencje dydaktyczne "Matematyka, nasza niedostrzegalna kultura". Zmarł i został pochowany w Szczecinie.

 

Ilona Kopocińska de domo Grell (ur. 1938 w Ostrzeszowie, zm. 2016) - zdała maturę w 1955 w Krakowie, studiowała matematykę na UJ (1955-57) i UWr (1957-60), doktorat obroniła w 1966 roku pod kierunkiem Józefa Łukaszewicza. Pracowała w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu (1960-1967) oraz w IM UWr (1967-2008). Zajmowała się teorią kolejek i niezawodności, biomatematyką i zastosowaniami probabilistyki. Była promotorką trzech rozpraw doktorskich. Pochowana na cmentarzu w Ostrzeszowie.

 

Przemysława Kanarek (ur. 1965 w Toruniu, zm. 2017) - zdała maturę w 1983 roku w IV LO w Toruniu, gdzie uczęszczała do klasy uniwersyteckiej. Studiowała informatykę na WMI UWr i całe życie pracowała w Instytucie Informatyki. Była doktorantką Mirosława Kutyłowskiego. Przez wiele lat była dyrektorem dydaktycznym II i członkiem komitetu głownego Olimpiady Informatycznej. Organizowała też wiele innych zawodów informatycznych: Wielką Przesmycką oraz Dolnośląskie i Akademickie Mistrzostwa w Programowaniu Zespołowym. Została pochowana w Toruniu na cmentarzu parafialnym św. Antoniego.

 

 

Ważna lekcja

Jestem ostatnim, jedenastym doktorem wypromowanym przez śp. Profesora Władysława Ślebodzińskiego. Artykuł "Matematyczne zaduszki" uważam za niezmiernie ważną i potrzebną minilekcję o polskich (a zwłaszcza wrocławskich) matematykach. Tekst powinien być stale dostępny i sukcesywnie uzupełniany.

Nieporozumienie wokół Ślebodzińskiego

W kilku miejscach można znaleźć dziwaczną informację, że Ślebodziński był doktorantem Wacława Sierpińskiego. W rzeczywistości był wypromowany przez Kazimierza Żorawskiego, jak sam napisał w "Wiadomościach Matematycznych" XII.1 (1969) w artykule "Wspomnieniach matematyka z lat 1903-1968" na str.22: "Prof. Sierpiński z własnej inicjatywy wyjednał dla mnie zasiłek finansowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, co umożliwiło mi uzyskanie stopnia doktora i docenta w Uniwersytecie Warszawskim. Było mi bardzo przyjemnie, że promotorem moim był K. Żorawski, którego dzieło naukowe wówczas dopiero dokładnie poznałem i należycie oceniłem."
Pomijam w tym miejscu całą "środowiskową otoczkę", która sprawiała, że należało zaciemniać ogląd wielkiego pozytywnego wpływu naukowego, jaki wywarł Kazimierz Żorawski na niezbyt liczne, lecz jakże znakomite, grono matematyków polskich młodszego odeń pokolenia (wśród nich: Ślebodziński - autor pojęcia pochodnej Liego oraz Leja - autor pojęcia grupy topologicznej).

Ślebodziński o Żorawskim

Aby nie zaginęła pamięć o jego promotorze - uczniu Sophusa Liego, Profesorze Kazimierzu Żorawskim (22.06.1866-23.01.1953), Profesor Władysław Ślebodziński napisał o nim nie tylko w cytowanych wyżej wspomnieniach. Jego artykuły o życiu, działalności i dorobku naukowym Kazimierza Żorawskiego ukazywały się: w roku 1956 (Wiadomości Matematyczne II, 1), w roku 1964 (Studia z dziejów katedr Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego) oraz w roku 1969 (Wiadomości Matematyczne XI).

Brak zgody

Nie mogę zgodzić się, że promotorem doktoratu Ślebodzińskiego był Żorawski. Tę wersję forsują od lat państwo Matuszczyk i Waliszewski, opierając się na cytowanych wspomnieniach Ślebodzińskiego. Dokumenty mówią jednak co innego: w Archiwum PWr jest drukowany doktorat Ślebodzińskiego, na którym jako promotor figuruje Sierpiński. Komu zawierzyć: pamięci, która może być zawodna, czy dokumentowi, który może być fałszywy, jak twierdzą oponenci?

O przedwojennych matematykach warszawskich

Osobiście, politycznie, nacjonalistycznie, pikantnie, ale wiarygodnie:
www.math.us.edu.pl/ztg/mioduszewski/dwiewarszawy4.doc

Ś.P. Barbara Rokowska

Barbara Rokowska była moją Panią Profesor. Drobniutka stała przy ogromnych tablicach, które zapisywała kolejnymi rzędami liczb. Tak ją zapamiętałam. Zmieniała życie spotykanych osób na lepsze, moje potoczyłoby się inaczej, gdyby nie jej wpływ. Podarowała mi swoją książkę "Jezus we Wrocławiu". Czytając jej wspomnienia, płakałam ze wzruszenia. Mając czterdzieści kilka lat, rozpoczęłam studia zaoczne. Dyplom uzyskałam w wieku 50 lat. Największy wpływ na moją determinację w studiowaniu miała właśnie prof. Rokowska. Cześć Jej pamięci.

P.S. Przesyłam fotografię pomnika na grobie, w którym leży prof. Rokowska. Nie wiem, kto przygarnął ją do siebie, ale dobrze się stało, bo było jej żal, że syna ma za daleko. Nie będzie jej smutno.

Dr Jacek Juzwiszyn

Nie Dr, po prostu Jacek Juzwiszyn. Do teraz nie mogę uwierzyć, że nie ma już Go na świecie. Pana Jacka poznałam na studiach w WSH we Wrocławiu. Jego sposób prowadzenia zajęć, niesamowite podejście do studenta i nietuzinkowe poczucie humoru sprawiły, że nie opuściłam żadnych ćwiczeń ani wykładów. Zresztą była to czysta przyjemność, a nie jestem osobą, która potrafi spokojnie wysiedzieć na zajęciach. Pan Jacek sprawił, że one w końcu mnie zaciekawiły. Był promotorem mojej pracy licencjackiej, ale przede wszystkim był człowiekiem. Nie oceniał, nie patrzył na ludzi z góry, każdemu dawał szansę, wszystkich wysłuchał, każdemu doradził. Nigdy potem na swojej studenckiej drodze nie spotkałam takiego wykładowcy. Żal, żal i jeszcze raz żal! Najlepsze jest to, że jestem totalną nogą z matmy, a pan Jacek widział we mnie jednak potencjał i za to dziękuje mu do dziś! Uwielbiałam Go i nie mogę dojść do siebie po tej tragicznej informacji! RIP Doktorze!

Matematyczne zaduszki

O wielkich stratach, jakie odniosła polska matematyka, w wyniku II wojny światowej można przeczytać tutaj: http://nanofiber.salon24.pl/734307,zaduszki-matematyczne

Babcia Terlikowska

Kogo z Was uczyła Cecylia Terlikowska zwana przez kilka pokoleń uczniów Babcią? Urodzona 29.05.1921, absolwentka UJK we Lwowie, uczyła w wielu wrocławskich szkołach, m. in. Liceum Ekonomicznym, Technikum Geodezyjnym (1967-72), EZN, XIV LO (1974-1990). Zmarła 23.10.1991 we Wrocławiu. Czy ktoś wie, gdzie jest pochowana?

Powrót na górę strony